شبهای پراز سکوت

دیگه رغبت نوشتنو ندارم ,اما زور زورکی خواهم نوشت. یادش بخیر همین دوسال پیش بود که یکی از دوستان  بسیار عزیزم پیشم اومد ودر حین صحبت کردن صحبت از وبلاگ نویسی واین حرفا شد . رک وراست بهم گفت وبلاگ کیلویی چند ؟!

از اون روز  تاکنون صدای آن دوست در گوشم میپیچد ،او کسی نبود جزء یک دوست روزنامه نگار ویک خبرنگار فعال قدیمی که الان توی شهر علم ودانش (قم )مشغول گذران  وتمشیت زندگی است. هر جا باشد تنش سالم وروحش روان واموالش روز افزون باد.

 اما من بدون نوشتن هیچکس نیستم. البته کم کم خواهم نوشت ونمی دانم در باره کی بنویسم اما دوست دارم در باره ایران عزیزی بنویسم که اینک در اوج ذلت است . شاید روزی ایران ، همان سرزمین رویایی من لبخند سبزی بر روی فرزندان سبز گونش بزند.

سلام برهمه عروسکهای ایرانی،عروسکهایی که خیال میکنند آدمند,راه میرند ,میخورند واحساس میکنند که سیر شدند،میخوابند بعدش که بیدار شدند سنگینند وتنهایی ویرانگری وجودشونو درهم میکوبه ،همش منتظرن تا یه انتخاباتی بشه وپز سیاسی در کنند اونوقت شب اعلام نتایج یهوئی حالیشون میشه که ای دادوبیداد، این مدت مشغول خوش رقصی بودند ، برای اونهائی که از رقص آدمها متنفرند ولی عروسکها را به رقص وا میدارند .